همانا عشق خدا (محبّ) به شما بزرگترين بشارت است. در اين صورت آنچه خواستيد مي يابيد و اين همان چيزي است که محب (خدا) در حبّ خود مي جويد» (الميزان 3/184)اکنون به برخي روايات در اين زمينه اشاره مي شود:«أحبّوا الله لما يغذوکم به مِن نعمه و أحبّوني لحبّ الله عزّوجلّ و أحبّوا أهل بيتي لحُبّي؛ (بحار 27/76) خدا را دوست بداريد؛ زيرا غذاي جسم و جان و نيز حيات شما را تأمين مي کند، و براي رضاي خدا به من علاقمند، باشيد؛ زيرا من مجراي فيض او هستم و به اهل بيت من به سبب دوستي من علاقمند باشيد؛ زيرا رابط ميان من و شما هستند».«ما أستطيع فراقک يا رسول الله و إنّي لأدخل منزلي فأذکرک فأترک ضيعتي و أقبل حتّي أنظر إليک حبّاً لک، فذکرتُ إذا کان يومَ القيامة فأدخلتَ الجنّة فرفعتَ في أعلي عليّين، فکيف لي بک يا نبي الله؟ فنزل: «ومن يُطع الله والرّسول فأُولئک مع الّذين أنعم الله عليهم من النّبيّين و الصّديقين و الشُّهداء و الصّالحين و حَسُن أُولئک رَفيقاً»؛نساء/69؛ (درّ المنثور 2/588؛ الميزان 4/413)؛ من طاقت هجران شما را ندارم. چون وارد منزل مي شوم به ياد شما مي افتم و دست از کار مي کشم و به شما رو مي آورم تا به زيارت شما نايل آيم. اين بر اثر آن است که شما را دوست دارم. اکنون به اين فکر افتادم که روز قيامت که شما وارد بهشت شده و به اعلي عليّين عروج کرديد من چه کنم؟ آنگاه اين آيه نازل شد: آنان که خدا و رسول را پيروي کنند البته با کساني خواهند بود که خداوند دربارة آنان لطف و عنايت کامل کرده، يعني با پيامبران، صديقان، شهيدان و نيکوکاران محشور خواهند شد و اينان در بهشت چه نيکو رفيقاني هستند».«من رزقه الله حبّ الأئمة من أهل بيتي فقد أصاب خير الدّنيا و الآخرة. فلا يشکّنّ أحدٌ أنّه في الجنّة فإنّ في حبّ أهل بيتي عشرين خصلة: عشر منها في الدّنيا و عشر في الآخرة.أمّا في الدّنيا: فالزّهد، والحرص علي العمل، والورع في الدّين، والرّغبة في العبادة، والتّوبة قبل الموت، والنّشاط في قيام اللّيل، واليأس ممّا في أيدي النّاس، و الحفظ لأمر الله و نهيه عزّوجلّ، والتّاسعة بغض الدّنيا والعاشرة السخاء.و أمّا في الآخرة: فلا ينشر له ديوان، و لا ينصب له ميزان، و يعطي کتابه بيمينه، و يکتب له برائة من النّار، و يبيض وجهه، و يکسي من حلل الجنّة، و يشفع في مأة من أهل بيته و ينظر الله إليه عزّوجلّ بالرّحمة، يتوّج من تيجان الجنّة، و العاشرة يدخل الجنّة بغير حساب، فطوبي لمحبّي أهل بيتي؛(بحار 27/78) کسي که خداوند متعال دوستي پيشوايان از اهل بيت مرا نصيب او گرداند، همانا به خير دنيا و آخرت نايل آمده است. کسي شکّ نداشته باشد که چنين شخصي در بهشت است. همانا در دوستي اهل بيت من بيست ويژگي است که ده تاي آن در دنيا و ده تاي آن در آخرت است مي باشد. اما در دنيا: زهد، حرص بر کردار شايسته، پارسايي در دين، شوق و رغبت در عبادت، توبه پيش از مرگ، شور و نشاط در پرداختن به نماز شب، آيس و نا اميد بودن از مالي که در دست مردم است، پاسداري از امر و نهي خداي عزّوجلّ، بغض دنيا و سخاوت است. اما آنچه در آخرت است: نامة اعمال او را براي قرائت نمي گشايند، ميزاني براي کردار او بر پا نمي گردانند، نامه اعمال او به دست راست وي داده مي شود، براي او برائت از آتش جهنّم نوشته مي شود، چهرەاش نوراني است، از پوشاک بهشتي به او مي پوشانند، در خاندان خود شفيع صد نفر مي گردد، خداي عزّوجلّ نگاه رحمت و لطف به او مي افکند، تاجي از تاج‎هاي بهشتي بر سرش نهاده مي شود، و بدون حساب وارد بهشت مي گردد. خوشا به حال دوست داران اهل بيت من».سرّ تأثير چنين دوستي اين است که اين محبّت صبغة الهي دارد اوّلاً و هر چه از وجه اللهي برخوردار بود سهمي از بقا دارد: «ما عندکم ينفد وما عند الله باق» نحل/96 و اگر محبّتي داراي اين ويژەگي الهي نبود نمي ماند.بنابراين، دوستان دنيوي چه بسا در آخرت دشمن يکديگر گردند: «الأخلاّءُ يومئذٍ بعضهم لبعض عدوّ إلاّ المتّقين؛ V}زخرف/67 در آن روز دوستان کنوني همه با هم دشمنند به جز پارسايان. قيامت روز ظهور دوستي‎ها و دشمني‎هاي راستين است.